امروزه می توان به جراُت گفت که دراکثر گفتمان های مربوط به حوزه سیاست ،مساله مصلحت اندیشی و به سلا خی رفتن حقیقت  ، مستقیم یا غیرمستقیم مطرح است یا دخالت دارد.

اما همیشه سوال هایی در این میان مورد نزاع واقع می شود که هنوز پاسخ کامل و قانع کننده­یی برای آن­ها نیافته ام.

اول- از منظر اخلاق، مصلحت اندیشی (گفتن دروغ به جای حقیقت یا نگفتن حقیقت و کتمان آن ) چه جایگاهی دارد؟

دوم- به فرض ارجحیت مصلحت بر حقیقت در زمان ضرورت ، معیار تشخیص این موقعیت و حد یقف این مصلحت اندیشی (که با توجه به دنیای مدرن و همیشه در حال تغییر ما هرگز نمی تواند ثابت باشد) چیست؟

سوم- موردی که شاید اهمیت آن از دیگر موارد بیشتر باشد این است که چه کسی اجازه و لیاقت آن را دارد که بتواند حقیقت را بنا به دید خود به مسلخ مصلحت ببرد؟ آیا واقعا کسی را می توان یافت که بتواند تمام جوانب کار را در نظر بگیرد و بدون اشتباه حکم به قربانی شدن حقیقت دهد؟

دوستان­مان در تشکل آرمان تبریز نیز شاید گرفتار این مصلحت اندیشی از سوی مسوولان شده اند که در مقابل درخواست تحصنشان در اعتراض به رد صلاحیت های گسترده نه با مجوز تحصن و قبول درخواستشان بلکه در روزنامه ایران و باشگاه خبرنگاران جوان با خبر عدم وجودشان مواجه شده­اند!

خداوندا !

مرا از این پدیده شوم مصلحت پرستی که چون همه کس گیر شده است وقاحتش از یاد رفته و بیماری­یی شده است که از فرط عمومیتش هر که از آن سالم مانده باشد بیمار می نماید مصون بدار.

(دکتر علی شریعتی)