شبانگاه است...

شبی دیگر از این شبهای ظلمانی و غم اندود

در این شهر پر از وحشت

که هر کس مرگ را چون سایه ای هر لحظه و هر جا

نشسته در کمین خویش می بیند،

تو دیگر هیچ میراثی

از انسانهای پر درد اهورایی

نمی یابی!

همه فریاد ها، "ناله"

تمام قلبها، "پاره"

همه در انتظار و حسرت فریاد یک "کاوه"

که یکبار دگر با دستهای خسته و رنجور

درفش دادخواهی وستم سوزی برافرازد!

نمی دانم...

نمی دانم که امشب بر سر یاران در بندم چه می آید...

نمی دانم که "ضحاک" امشب از خورد کدامین مغز آسوده ست!

ولیکن نیک میدانم

که دستان خدا نشناس اهریمن

به خون تک تک عشاق ایرانشهر آلوده ست!

"به دنبال کدامین قصه و افسانه می گردی؟"

من و تو باید این سر را به پای نام "میهن"، نام "آزادی" بیاندازیم!

چه باک از دیو خون ما به خاک پاک "ایران ویج" افشاند!

نمی دانم کسی، جایی سروده ست این:

"در این بیغوله رد پایی از یاران نمی ماند!"

  از دوست عزیزم مهرداد رحیمی